Voor het eerst heeft Edje vanochtend de honden gedaan. Nou, dat mag wel in de krant want normaal doet Anita dat altijd. Meestal komt zij monter terug van de ochtendwandeling en is Ed nog bezig wakker te worden. Maar deze ochtend waren we pas om 8.30 uur wakker. Wij gingen vandaag naar Fort William, een leuk stadje op een driesprong van wegen, meer is er niet in dit gedeelte van Schotland. Af en toe kun je een keer naar links of naar rechts, maar meestal is het alleen vooruit of terug. De wegen zijn hier dun gezaaid. Brieven gepost, geld gepind en winkeltjes gekeken en ook het station waar de stoomtrein naar Mallaig vertrekt. Natuurlijk waren wij te laat, hij was al vertrokken. We hebben nu de timetable, dus morgen of overmorgen gaan we hem zien, de trein uit de filmen van Harry Potter. Toen de nuttige dingen gebeurd waren zijn we naar de kabelbaan gereden, zo’n 8 km noordwaarts. Daar kun je in een gondel, de Ben Nevis op. Je eindigt dan op een hoogte van 650 meter, de top is 1344 meter. Je kunt naar de top wandelen of met een skilift naar boven. De skilift deed het niet en wandelen was ons te ver, dus dan maar naar een subtop met een schitterend uitzicht. De honden konden hier lekker rennen. Ja ze waren mee. Ze zaten allebei zeer parmantig op het bankje in de gondel en trokken veel verbaasde blikken bij de gondels die ons passeerden. Weer beneden ontmoeten wij een echtpaar uit Rotterdam, Jan en Anneke. Al 65 en die gingen nog langer dan wij op vakantie. Ze waren al 6 weken onderweg en hoefden pas 13 september weer terug. Je hebt altijd baas boven baas. Dat waren ze ook qua hondgrootte. In hun kofferbak zat een kalf, een goeiige lobbes. Leek op een NewFoundlander, maar dan met veel wit. Was wel familie, maar hij heette anders. Misschien komen er nog wel op. ’t Was een lieve, rustige hond die zich door elk kind gewillig liet aaien. We hebben samen op het terras wat pinten gedronken en wetenswaardigheden uitgewisseld. Daarna weer terug naar Fort William, boodschappen doen. Anita heeft het record gebroken, ik heb nog nooit zo lang gewacht. Maar het loont de moeite : biefstuk met sla en patat eten we vanavond. Ze heeft ook nog twee lekkere flessen whisky gescoord, een Laphroaig en een Jura. Die ga ik zeker soldaat maken deze vakantie. Terwijl ik dit brouwsel in elkaar vlecht, hoor ik achter mij de keukengeluiden in de caravan. Af en toe druppelt het op de luifel, zo is het weer eigenlijk de hele dag: af en toe een vlaagje wind, dan weer wat druppels en dan weer wat zon. Dat is best uit te houden zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten