Wakker worden met de zon in je gezicht, in Frankrijk heel normaal, maar hier toch wel iets om blij van te worden. Hoewel we de afgelopen tijd echt niet mogen klagen over het weer, eigenlijk is tot nu toe maar één vakantiedag in het water gevallen, zeg maar. De luifel hadden we gisteravond al binnengehaald, dus we waren in no time en route. Eerste stuk tot Ayr was inmiddels bekend. Bij de dealer aangekomen hadden ze het onderdeel inmiddels binnen. Maar wat mij gisteren al was opgevallen, is dat je daar zeer gescheiden territoriums hebt t.a.v. de verschillende disciplines binnen zo’n bedrijf. Eerst heb je een soort van algemeen receptioniste, ze zit vlak bij de ingang en die verwijst je door naar het volgende loket. In dit geval een belletje waarop “parts”staat. Als je daar dan op drukt komt er op een gegeven moment een medewerker die je vriendelijk te woord staat. Ja we hebben het onderdeel. O, u wilt het laten monteren? Nou dan gaan we even naar Cathy die plant de monteurs en misschien heeft ze in de loop van deze dag nog een gaatje. Aangezien het een klusje van niks is, twee slangen los en een koppeling van twee draadjes en twee parkertjes, besluit ik maar om het zelf te doen. Dan nog maar even door met het euvel; ik had slechts twee keer het lampje gehad vandaag en daarna niet meer. Toen door naar de camping die we uitgezocht hadden van het boekje, vlak bij Largs. Dat is toeristisch , zeg! Niets voor ons. Maar gelukkig was de camping buiten in het land en een stuk rustiger. Alleen het veld en de uitlaatmogelijkheden voor de honden was pet. Dus tegen een campinggast gezegd dat hij de campingbazin, die er niet was, maar moest zeggen dat de Dutchman niet kwam. Ik had namelijk die avond daarvoor gebeld of er plek was. In plaats dat zij gewoon zei, kom maar, ging zij eerst even in de agenda kijken of er ruimte was. Na een kwartier van geritsel en gefluister kwam toen het verlossende woord dat we welkom waren op het zijveld. En ik hoorde de tikken in mijn telefoon. Maar ja, wat nu. Door maar naar Drymen, boven Glasgow, dan hebben we die hobbel ook maar gehad. Door Glasgow viel reuze mee, maar toen we éénmaal Glasgow achter ons hadden gelaten werden de wegen smal en slecht. Echt grote gaten in het wegdek en dat vindt mijn caravan niet fijn. Op de camping aangekomen die we uitgezocht hadden, bleek ie vol te zijn. Wat nu ? Door maar langs het meer. Bleek echter een doodlopende weg te zijn die we te laat in de gaten hadden en dan krijg je in één keer een bocht, een bordje 15% en een onwaarschijnlijke steile weg naar boven met de mededeling dat je 6 mijl niet mocht parkeren en dat je niet kon draaien en dat de weg doodlopend was. In zijn één naar boven, de helling was gelukkig niet erg lang en na een paar kilometer was er toch een parkeerplaats waar ik achteruitdraaiend in kon. Mooi meer en een huisje van de Rangers die bemand was. Ja hoor, er waren nog twee campings als ik door reed. De eerste maar genomen, een echte camping van de Caravanclub. Niet duur ook trouwens, 15 pond per nacht. Maar ook hier ook taakverdeling, net als bij de dealer. Mevrouw 1 schrijft je in, mevrouw 2 geeft je recuutje met daarop de codes voor het toiletgebouw en een briefje wat ik aan meneer 1 moet geven. Die fietst dan voor ons uit om onze plek te wijzen en meneer 4 blijft er dan bij tot de caravan naar zijn genoegen is opgesteld. We blijven hier twee nachtjes. Morgen maar eens de buurt verkennen en zondags verder noordwaarts. Weg uit de drukte, want het is hier beredruk omdat het weekend is en er mooi weer is voorspeld. Veel mensen met honden trouwens, bijna elke caravan heeft er wel één. Onze buurman heeft er drie, twee Münsterlanders en één Duitse herder. Morgen maar het onderdeel vervangen, het is nu tijd voor een borrel en lekker eten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten