De laatste volledige dag in het hoge noorden van Schotland. Ons eerste reisdoel is Dunnet Head, dit is het noordelijkste puntje van het Schotse vasteland. Het wordt een beetje afgezaagd, ook hier weer steile klippen en een schitterend uitzicht op de Orkney-eilanden. Het is mooi, helder weer. Eerst maar eens naar de top. Over het gras, dan kan Max zich mooi uitleven, want hij heeft diarree. Gaat wel weer over, maar wij zo gewend inmiddels om de poep van de honden op te ruimen en dan nu dit. Het laat zich niet eenvoudig oprapen, dus mooi wild gras is een goede oplossing. Op weg naar Thurso zien we een mooi strand in Dunnet Bay, dat bewaren we voor later. Ook Thurso is, net als Wick, begiftigd met één winkelstraat met zelfs een stukje voetgangerszone. Alleen rijden daar vrolijk auto’s over, dat dan weer wel. Konden zo gauw geen Wifi-point ontdekken, dus op naar de toeristeninformatie. Er is maar één zaak met Wifi en gelukkig was ie open. Daar de nodige updates gedaan en toen was het al weer hoog tijd voor de Highlandgames in Halkirk. Als je dorp inrijdt wordt er duidelijk aangegeven waar je auto geparkeerd dient te worden. Een immens veld en het was al gezellig druk. Bij de ingang van het terrein koop je een kaartje en dan schettert de kermismuziek je al tegemoet, de kinderen willen ook wat, nietwaar? Maar het gaat ons om de activiteiten op het sportveld en de lokale kramen eromheen. Het eerste wat opvalt zijn de grote jongens, ook buitenlanders doen mee in kiltkostuum en zij zijn aan het kogelstoten. Zij doen de rest van de dag diverse onderdelen, alle bloedzwaar en met veel gewicht. Terwijl zij in het midden bezig zijn is er ook een hardloopwedstrijd aan de gang. Het gaat er fanatiek aan toe. Daarna op hetzelfde circuit gaan ze wielrennen. Dat doen ze op een soort baanfietsen met vast verzet en iets dikkere banden dan normaal want zij rijden op gras. Lijkt me loodzwaar. Ondertussen wordt er ook gehink-stap-gesprongen. Dan komt voor de eerste keer een doedelzakband een rondje doen over het circuit. Stuk of zestien doedelzakken, basedrum (met een vrouwelijke drummer) en nog een aantal trommels. De tambour-maître, de man die voorop loopt met die mooie stok, kon er aardige dingen mee. Dan zijn de dansmariekes aan de beurt. Elke keer 3 tegelijk op het podium. Een vrouwelijke doedelzakspeler speelt elke keer een wijsje en zij moeten dan tegelijk een voorgeschreven dansje doen. De bewegingen zijn weliswaar niet multivariabel, maar ik heb groot respect voor de gratie en lenigheid van deze meiden. Terwijl zij dansen is er weer een wielerwedstrijd, een afvalrace dit keer, en er zijn aan de zijkant ook twee aparte podia waar doedelzakspelers om de beurt hun kunnen tonen voor een jury. Dus tegelijkertijd hoor je de twee doedelzakspelers, die van de danseressen, de kermismuziek, de speaker die alles aan elkaar praat en als klap op de vuurpijl zijn ze ook nog aan het schieten. Op het parkeerterrein hoorde je de schoten al, reden voor Sarah om aan te geven, dat ze liever in de auto bleef. Van het dansen en de band heb ik filmpjes gemaakt, ik ga kijken of ik ze op het internet krijg. Al met al hebben wij zo’n anderhalf uur rondgelopen en het was leuk om het een keer te zien. Ik vond het zaklopen van de plaatselijke jeugd nog het leukste en wat mij ook opviel was hoe serieus iedereen aan de games meedeed. Of het nou een atleet was of een doedelzakspeler of een danseres, blijkbaar was er toch wel enige eer te behalen. De sfeer was uiterst gemoedelijk en Anita heeft een paar praalhansen in mooie kostuums vereeuwigd. Kijk maar naar de foto’s. Terug via binnenweggetjes naar het strand van Dunnet gegaan. Konden de honden ook hun ei nog kwijt. Nu weer op de camping, waar Ed het verslag doet en Anita de aardappelen vast schilt. Kipfilet en bietjes en als toetje aardbeien met slagroom. Ja het valt niet mee, dat kamperen. Vanavond misschien nog de voortent eraf, scheelt weer als we morgen vertrekken.
