Deze dag wordt een rustdag. Alhoewel het met de stijfheid best wel meeviel, gaan we vandaag geen lange wandeling maken. In plaats daarvan gaan we eerst even kijken bij de voet van de Snowdonian waar de stoomtreintjes vertrekken voor hun tocht naar de top. Onderweg door een paar prachtige passen gereden. Eénmaal aangekomen was het al beredruk en even parkeren was er niet bij. Dan maar door naar Harlech. We kwamen nu van de andere kant binnen, maar in Harlech kwamen de oude herinneringen weer boven. De weg naar het strand was zo gevonden. Eerst de honden maar eens lekker laten rennen. Toen we terugkwamen waren we van plan naar boven te rijden om te kijken of onze oude camping er nog was. Ook waren we benieuwd of de boer en boerin er nog woonden. Het was tenslotte al 13 jaar geleden dat we er waren. Maar wat schetst onze verbazing ; Anita kwam in gesprek met een oudere man die bij de ingang van het strand stond. Vaag kwam hij me al bekend voor. Het bleek de boer zelf te zijn met zijn kleindochter. Het is een kleine wereld, nietwaar? Later hebben we zijn vrouw ook nog ontmoet. Hij vertelde dat het nog steeds een camping was, maar dat hij nu vlak bij het strand woonde met zijn vrouw. Zijn oudste zoon woont nu op de boerderij en runt de tent. Wij deelden nog wat herinneringen en Anita vertelde dat zij vaak in Holland het verhaal vertelde hoe de boer in Wales zijn honden bestrafte : hij stak n.l. één poot door de halsband zodat de hond gedwongen werd om op drie poten te lopen. Anita vertelde dat aan iedereen en dat dit goed werkte. Toen zij hem dit vertelde, zag je dat hij het zich herinnerde en zei toen : Yes, I did that, but it never worked ! Weer een illusie armer togen wij op weg naar de camping. Het was een prachtige dag geweest en dat geldt ook voor het weer, de avondzon brandt op mijn rug terwijl ik dit typ.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten