Het riviertje achter onze camping is aardig uit zijn oevers getreden. Waar normaal de dogwalk is, kun je nu kanovaren. Maar hij is al aan het zakken, gisteravond stond ie nog hoger. Het wil nog steeds niet lukken met het weer. Bewolkt en af en toe een beetje regen. Verwachting voor morgen in het gebied waar we naar toe gaan is ook al niet best. Anders maar gelijk door naar het zuiden. Dan missen we misschien wel wat, maar dit is ook niet. Anita heeft een off-day. Heeft de hele morgen op de bank gelegen. Maar na de lunch toch maar erop uit. Richting Alwinton. Daar is een natuurgebied in het Northumberland National park. Onderweg loopt de weg door een beekje. Terug is er niet bij dus we moeten erdoorheen. Als ik erdoor ben, zie je de uitlaat stomen. In het natuurgebied blijkt ook een gigantisch militair oefenterrein te zijn. Voornamelijk voor infanterie. NATO-onderdelen oefenen daar regelmatig. Er is een smal weggetje rondom. Dat nemen we natuurlijk en een mooi stuk Northumberland is ons deel. Slechts een paar soldaten gezien, voor de rest alleen schapen en natuur. Maar we zijn met de honden nu heel dicht op het doel van de tocht. Op een gegeven moment zijn we precies op the border, de grens tussen Schotland en Engeland en zo heet deze blog niet voor niets. Jammer dat op het hoogste punt het zicht volledig weg was door een bui die over de berg hing. Heb zelfs met mijn mistachterlicht gereden, zo weinig zicht was er. Op de terugweg in Rothbury gewinkeld. Allemaal grappige winkeltjes, maar wat je zoekt hebben ze niet. Begin zowaar weer naar Nederland te verlangen. Anita heeft daar ook een beetje last van. Dus wie weet welke kant het opgaat de komende dagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten