Vanochtend om 9.00 uur werd ik verwacht bij de Renaultgarage in Inverness. Het oordeel was snel geveld, het is de turbo. Die zit er pas nieuw in met Renaultgarantie, dus als we terug zijn gaat de garage dat fiksen. U krijgt van mij niets meer te horen over het lampje, al doet ie nog 100 keer de laatste maand. We ploeteren ons wel een weg naar huis. Terug op de camping even contact gehad met Arie n.a.v. zijn mailtje. Of we in de buurt van Tomatin waren en zoja, dan was de distillerie de moeite waard en ook het Clan MacPhersonmuseum, want zijn Piperband droeg de kleuren van die clan. Slaafs als ik ben zijn we dus onmiddellijk naar Tomatin gereden. Wat blijkt: het halve dorp staat op het terrein van de distillerie en het is de grootste die ik tot nu toe gezien heb. In het visitorscentre werden wij gelijk uitgenodigd om een glaasje te proeven. Heb toen maar een fles van 15 jaar gekocht, want die mevrouw deed zo goed haar best om alles uit te leggen. Zij heeft ons zelfs uitgelegd waar het Clan MacPhersonmuseum is. Dat is dus 50 km verder !! Maar zoals het een goede vriend betaamt, gingen wij gelijk op weg naar dit museum. Ed ging daar naar binnen, Anita ging wandelen met de honden en daarna zouden we elkaar weer ontmoeten op het terras tegenover het museum. Want één ding moet je die Schotten nageven, er is altijd wel ergens wat te zuipen, hoe klein het gehucht ook is. Ik was nog niet binnen of er kwam een MacPherson op mij af, compleet met kilt en versierselen. Ik kon gelijk gaan zitten voor de introductie-dvd waarop het hoofd van de clan een praatje hield. Daarna het museum in. Eerlijk is eerlijk, het zag er behoorlijk uitgebreid uit en er was veel te zien. Ik heb nu ook een beter beeld van de betekenis “clan”. Wat wij al honderd jaar bestrijden in incestdorpen zoals Volendam en Staphorst wordt hier verheerlijkt onder de naam “clan”. Je hebt dus MacPherson en Macpherson en de hoofdletter of het ontbreken ervan bepaalt of je van de mannelijke afstamming bent of dat je ingetrouwd bent. En je kan dus van een andere familie zijn en toch bij de clan horen. Beetje ingewikkeld, maar als die Schotten dat nou leuk vinden, mijn zegen hebben ze. Na afloop nog even gesproken met de MacPherson die daar de boel regelde en hem gevraagd of hij ook Piperbands in Europa wist, die de tartankleuren van de MacPhersons mochten dragen. Hij wist er één en die kwam uit Denemarken. Er hing ook een foto van ze achter hem op de muur. Van een Piperband uit Holland had hij nog nooit gehoord. Hier ligt voor Arie natuurlijk een opdracht voor volgend jaar als ie weer naar Schotland gaat, zijn Piperband goed op de kaart zetten in het Clan MacPhersonmuseum. Terug weer heerlijke sluipwegen genomen en zo reden wij nog langs de ruïne van een bolwerk wat de Engelsen daar ooit hadden neergezet, Ruthven Barracks. Ook nog even bij een stoomtreintje gekeken en toen werd het weer hoog tijd voor happy hour op de camping. Onder het genot van een glaasje 15-jarige Tomatin, ja hij is lekker, typ ik weer deze woorden en Anita stookt het fornuis weer flink op. Vanavond de honden nog even laten rennen op het kerkhof en dan morgen opbreken. We gaan richting Aberfeldy, kijken of daar een camping is die ons wil hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten